Tag Archives: Wisconsin

Saturday: Corn, Cows and La Crosse | Zaterdag: Koeien, koren en La Crosse

On Saturday just before lunch time I started to make my way across Wisconsin, ever in a west-ward direction. The state capital Madison was next, thanks to the tip-offs from various friends who told me they adore the city and/or would like to live there. So I did go there, and I immediately felt the same: this is a very nice, laid-back place, and pretty, too.
Op zaterdag net voor de middag hervatte ik mijn reis, nog altijd netjes naar het westen, doorheen Wisconsin. En dan bots je tegen Madison aan, de hoofdplaats van de staat. Ik voelde de nood om er te gaan kijken nadat een aantal vrienden me vertelden hoe gek ze zijn op die stad en/of dat ze er wel zouden willen wonen. En ik moet zeggen: ik voelde onmiddellijk aan wat ze bedoelen. Een toffe plek, heel aangenaam en ontspannen sfeer en nog mooi om naar te kijken ook.

Madison, WI-capitol-front

Madison WI-capital-detail

Madison, WI-capital from terrace

If you drive west from Madison, you’re in the countryside. But going through Madison meant I could follow up another tip: drive along the Mississippi (the name is almost as long as the river itself, or is it just me who struggles with it?). I took smaller roads to Prairie du Chien (how are you supposed to pronounce that? Not with a French accent!), and then along the river north to La Crosse. Plenty of corn on either side of the road, and some cows, too, which produce the milk for the famous cheese-habit of Wisconsin. The road undulated over the hills, and it was a pleasant drive along the US-151 and US-18, a nice change after those days of Interstate.
Vanuit Madison verder naar het westen rijd je de boerenbuiten op. Maar zo werd het me nu mogelijk om een tweede tip op te volgen: een eind langs de Mississippi rijden (die naam is al bijna even lang als de rivier zelf, of ben ik de enige die er problemen mee heeft?). Ik ging dus op weg naar Prairie de Chien (hoe spreek je dat uit op zijn Amerikaans?) langs de kleinere wegen, en dan langs de rivier naar La Crosse. Volop maïs (“corn”) te zien, en ook wat koeien die de melk produceren voor de kaas waar Wisconsin zo beroemd voor is! De weg golfde door het glooiende landschap en het was rustig rijden op de kleinere US-151 en US-18, en het was een verademing na de Interstate routes.

Wisconsin countryside

Wisconsin countryside-2

Shortly after turning north in Prairie du Chien, I saw the river, as the scenic WI-35 runs right along the Mississippi. My first glimpse of the river was breathtaking. Steep hillside to my right, endless expanse of water to my left, in the soft light of dusk after a cloudy day. There are, unfortunately, very few places where you can pull over and take pictures, or at least without the trains parked on the railrood blocking the view, and by the time I had reached them the light was no longer good enough for pictures. If the weather cooperates, I will have another try tomorrow. And then we (=the car and I) cross the Great River

Net nadat ik Prairie du Chien naar het noorden begon te gaan, zag ik de rivier, want de pittoreske W-35 komt vlak naast de Mississippi te lopen. Mijn eerste blik op de Mississippi was adembenemend. Steile heuvelwanden langs de rechterkant, een eindeloze vlakte van water langs de linkerkant, in het zachte avondlicht van een grijze dag. Er zijn echter weinig plaatsen waar je snel even kan stoppen en een fotootje nemen, of tenminste, zonder dat het zicht door de stilstaande goederentreinen wordt belemmerd. Toen ik er dan toch enkele tegenkwam was het licht al te zwak om nog foto’s te maken. Als het weer meezit, kan ik morgen nog een poging ondernemen. En dan steken we (=de auto en ik) de Grote Rivier over.

Friday: Chicago to Milwaukee, and a case of ‘sconsinitis* |Vrijdag: van Chicago naar Milkwaukee, en een geval van ‘sconsinitis*

*A reference to the knitwits podcast, episode 9– whence all my knowledge of Wisconsin came prior to this trip | Een verwijzing naar The Knitwits podcast, aflevering 9, waar al al mijn kennis over Wisconsin vandaag kwam tot ik hier zelf kwam.

Let me first wind up the Chicago visit on Friday, with a few tips about how to enjoy the good life in this city.

  • Looking for a quiet and friendly cafe? The Spoke and Bird might be the place for you, near the University. I met up here with friends who recommended the place. The Belgian chocolate brownie was our favourite, go and get one! Zoek je een leuk en rustig plekje voor koffie en een knabbeltje? The Spoke and Bird is dan een toffe plek, aangeraden door mijn vrienden. De Belgische chocolade brownie was volgens ons de beste, haal er zelf ook eentje!
  • Next stop: a small lunch at Lyfe Kitchen downtown. Plenty of other lunch options in that neighbourhood, too, but they had me at the kimchi in the description of this dish. Volgende halte: Lyfe Kitchen in downtown voor lunch. Veel andere eetgelegenheden in die buurt, maar de vermelding van kimchi in deze schotel was natuurlijk genoeg om mij te verleiden.
  • And of course, how could I bypass the opportunity to worship at the altar of the perfect donut: Do-Rite Donuts! I had a donut epiphany here in March (“ooh, now I see what they’re supposed to be like!”) and thought I’d never see them again- because they are not local to me. Imagine my joy when I realized Chicago was on my journey to the west… Half a dozen, please, to initiate my friends at my next stop in the “rite” way. (No pics. All evidence was consumed before we even thought of taking a picture!) Uiteraard kon ik niet nalaten om de enige echte (h)eerlijke donut te gaan aanbidden, zoals die vervaardigd wordt bij Do-Rite Donuts. Hier had ik in maart een ware openbaring op donut-gebied (“oh, maar als ze zo horen te smaken, dan lust ik ze ook!”), en ik vreesde dat ik ze nooit van mijn leven nog zou weerzien- ze zijn immers eigen aan Chicago. Je kan je wel inbeelden hoe opgetogen ik was toen ik merkte dat mijn reis naar het westen mij door Chicago zou nemen. En uiteraard neem je dan een half dozijn mee om je vrienden bij de volgende stop in Milwaukee in te wijden in de cult van de (h)eerlijke donut. (Geen foto’s, helaas. Alle bewijsmateriaal was geconsumeerd voor we het door hadden.)

A short drive north of Chicago is Milwaukee, WI. There, too, I have friends, who were only recently transposed to this city. But they did know exactly what to do as a proper Wisconsinite in Milwaukee on a Friday evening (well, one of them *is* a Wisconsinite, just not a Milwaukeean). Een korte rit naar het noorden en je zit in Milwaukee, Wisconsin. Daar heb ik ook vrienden zitten. En hoewel ze nog maar net naar deze stad verhuisd zijn, wisten ze al perfect hoe je als een echte Wisconsinite in Milwaukee de vrijdagavond doorbrengt (wel, eentje is van Wisconsin, maar niet uit de stad Milwaukee).

Kick off with a beer, and some tailgating for a Brewers’ baseball game- my first baseball game ever! The stadium is massive, and fortunately has a rooftop, so we were dry on this rainy evening. I think I now understand how the game works, thanks Matt and Megan! It also does help it does not have an equivalent to cricket’s LBW rule, which long mystified me.  But not as much as the Saucage Race!! Je start met een pintje, en “tailgating” (feestje op de parking buiten het stadium) en dan ga je naar een baseball wedstrijd van de Brewers, het plaatselijke team. Dat was mijn eerste baseball wedstrijd! Het stadium is gigantisch en heeft gelukkig een schuifdak, zodat we droog bleven op deze regenachtige dag. Dankzij Matt en Megan snap ik nu ongeveer hoe de vork aan de steel zit bij baseball. Het helpt natuurlijk dat er geen equivalent is van de LBW regel in cricket, die is me lange tijd boven het petje gegaan. Maar niet zo erg als de Worstjes Wedstrijd!!

  

  
Friday? Fish fry-day! A Wisconsin tradition. We visited Kegel’s Inn, a traditional pub/bar, which evoked in me strong reminiscences of a yesteryear Belgian pub or eating house, but without the cigarette smoke. My friends were delighted with my authentication that this place had a very Old World feel to it. The food was good too. Vrijdag? Vis-dag, meer bepaald: frituur-vis-dag. Een echte Wisconsin traditie. We gingen naar Kegel’s Inn waar ik me plots in een ouderwets bruin cafe in België waande maar dan zonder de sigarettenrook. Mijn vrienden waren opgetogen dat het dit effect had op mij, het moest dus wel authentiek zijn. Het eten was er ook goed, trouwens!


 That was the end of a long and happy day, catching up with friends and learning a lot about the Midwest and its peculiar traditions. But it was not the end of the trip! Dat was het einde van een lange dag met vrienden die ik al een tijdje niet meer gezien had, en ook druk met alles te leren over de eigenaardige plaatselijke gewoontes. Maar het was niet het einde van de reis!