Giften nog steeds welkom!! Heb je al gedoneerd? Waarom niet? Ik wacht hier wel tot je terug bent, doe het gauw nu!
Een korte update over de voorbije week. Ik wil naar mijn bed 😅 Dit is de week waarin ik echt voelde dat het mentaal lang begint te duren. Zijn we er bijna, Grote Smurf?
De intervaltraining deze week was op woensdag. Korte opwarming en dan 2min snel, afgewisseld met 2 min traag, in totaal 5 keer herhalen. Dat voelde een beetje raar aan, maar ik snap achteraf wel waarom: Lichte kost vergeleken met andere sessies vroeger uit dit trainingsblok, maar er stond nog een en ander op het programma de afgelopen week. Enfin, je hoort me niet klagen.
De tempo training op vrijdag had een korte 13km moeten zijn maar het is er 10 geworden (allez, bijna) wegens tijdsnood, maar wel tempo.
Het neusje van de zalm was dan voor zondag — eigenlijk, zeg maar de hele zalm en zijn familie erbij: weer eens 32km. Dit was de laatste kans voor dit soort afstand: drie weken voor de wedstrijd is zowat de limiet voor je training om nog impact te hebben op je prestatie. Dichterbij, en er is ook een goede kans dat je niet volledig herstelt van wat zo’n training vraagt. Nu of nooit dus. Het ging niet zo goed als twee weken geleden, maar ik heb het wel gedaan. Ongelooflijk wat je jezelf allemaal probeert wijs te maken als je al voor halverwege er de brui wil aan geven. Mijn hartslag zat al snel wat te hoog voor mijn goesting, maar verder was er niets fysiek mis. Dus gewoon verder boteren en km per km (of liever: mijl per mijl) aftellen. Het is in elk geval een goede oefening voor tijdens de marathon zelf, als het begint tegen te steken en je je afvraagt wat je daar in hemelsnaam loopt te doen. En nee, ik weet niet waarom het zo was. Af en toe zit er zo’n sessie tussen en je moet er gewoon door. Op naar de volgende week! En doe die gift nu!
3 weeks – the last long run!
Still accepting donations!! Have you donated yet? Why not? Go on then, I’ll wait for you here!
A short update about last week’s training. I wanna go to bed!😅 This past week was really the one where I started to notice the feeling creeping in that it’s all taking a jolly long time to get there. It’s all a mental game, but we’re nearly there!
Interval training on Wednesday. After a short warm up, 2 min fast followed by 2 mins slower, repeated 5 times total. Weird to have such a light session, but in hindsight I realised why: there was a big run coming later in the week. So I’m not complaining!
Tempo training on Friday should have been 8 miles, it was 6 and a bit (just shy of 10k) due to lack of time. At least the speed and effort were in the right ball park.
The pièce de resistance (heck, a whole furniture shop worth of irresistible pieces) was Sunday’s long run – a 20 miler. Last chance for such a distance before the race: three weeks out is when the window begins to close on the benefits from a training session; closer than that and you risk not recovering fully in time from the physical demands on your body. Now or never, so off I went. It didn’t feel as good as two weeks ago, but I did do all 20 miles. You can come up with amazing stories to tell yourself about why you should or shouldn’t continue when you’re already fed up before you’re halfway. I didn’t really like how my heart rate went up early on, but nothing else was physically wrong so I just plodded on and counted down mile by mile. It’s a very good exercise for the marathon itself, when you start to wonder what you’re doing there or why. And no, I have no idea why it felt like this but every now and then you just get a run that doesn’t work and you just have to get through it. On to the next week! And remember to donate!
