Thursday: Devils Tower and Little Bighorn | Donderdag: Duivelstoren en Little Bighorn slagveld

After an uneventful night in a random motel near Spearfish, SD, I was on the road again with a clear plan and route. First stop was Devils Tower. The road flows over the gentle hills, and the landscape seems very benign. Then, suddenly, on the horizon, a massive lump of granite rises out of the ground and demands your attention. Continue reading

Wednesday: Mainly things you can see in the mountains | Woensdag: Voornamelijk wat je in de bergen kan zien

Another picture-heavy post, I’m afraid. I can’t help it the light is good and the surroundings are pretty. As always, click through and head on over to Flicker for better quality, larger, and more pictures. Weer een post met veel foto’s vrees ik. Ik kan er ook niet aan doen dat het licht goed zit en de omgeving mooi is! Zoals altijd, klik op de foto’s om dan naar de Flickr site te gaan voor betere kwaliteit, grotere versie, en meer fotos.

First up: Wall Drug store. Another iconic I-90 visit. I did not know it existed until I found it mentioned over and over again in guidebooks and friends’ suggestions. Even without those, you sure will know it exists, if you ever drive anywhere along the I-90. Probably for about 500 miles I came across billboards for this crazy tourist trap and rather fun for those who love the wild west of mythic times. I wouldn’t plan a trip around visiting, but if you happen to be near, just drop by and get some free ice water. And a donut. They were great. Eerste stop: Wall Drug store Nog zo’n typische I-90 stop. Ik wist niet dat het bestond, tot ik het met regelmaat zag vermeld staan in reisgidsen en tips van vrienden kreeg. Zelfs zonder die hints weet je dat het bestaat als je ooit ergens op de I-90 rondrijdt. Wellicht al zo’n 800km op voorhand krijg je de eerste reclameborden te zien. (Ja, daar staat heus geen 0 te veel!). ‘t Is een toeristentrekpleister, en geweldig voor wie van het romantische wilde westen houdt. Ik zou er niet voor uit de weg gaan, maar het lag op de route en dan is het altijd handig om daar even een bekertje gratis koud water op te pikken. De donuts zijn er ook geweldig.

Roadtrip 2015 various

Next up was Custer State Park. A friendly couple in the Wagon Wheel in Interior suggested I spend some time here, and I am glad I did! Worth the extra entrance fee (not a National Park for which I already have a pass, but a State Park). Lots of wildlife and amazing scenery. It is home to the largest buffalo herd that still roams wild. Volgende stop was Custer Staatspark. Dit stond oorspronkelijk niet op mijn lijstje, maar een vriendelijk koppel in de Wagon Wheel Inn in Interior stelde voor dat ik een ommetje maakte langs hier, en ik ben blij dat ik dat gedaan heb. Het is een extra toegangskaartje, want het is een staats- en niet nationaal park (daar heb ik al mijn jaarabonnement voor). Hier vind je de grootste kudde bisons die nog vrij rondlopen.

P1010060

P1010062

P1010070

P1010090

P1010102

P1010109

P1010117

Penultimate stop for the day: Crazy Horse Memorial. I’m not sure how to describe it. It is, in any case, a conscious attempt to create a memorial for the native American Indians, who are still present in the region. With Mount Rushmore about 30 minutes away, it is a powerful gesture to reclaim their narrative in the history of 19th century America. When finished, the four presidents of Mt Rushmore will easily fit into the waving hair of Crazy Horse. The project does not take federal or state money and lives entirely of donations (including the $11 entrance fee and the optional $4 bus ride closer to the statue). Voorlaatste stop voor de dag:Crazy Horse herdenkingsmonument. Ik weet niet goed hoe het te beschrijven. Het is in elk geval een bewuste poging om een monument te creëren voor de oorspronkelijke bewoners van Amerika. Met Mount Rushmore zo’n 30 min rijden hiervandaan is het een straf gebaar om die kant van het verhaal van de VS in de 19e eeuw ook te belichten. Wanneer het ooit af is (geen einddatum in zicht!) zullen de vier presidenten van Mt Rushmore met overschot passen in de wapperende haren van Crazy Horse. Het project ontvangt geen geld van officiële instanties (staats- of federaal niveau) en is volkomen afhankelijk van donaties (vb. $11 toegangsticket en $4 voor wie de bus wil om dichter bij te kijken).

P1010138

P1010144

It was only in comparison with Mount Rushmore that I truly began to appreciate the motivations and the passion behind the Crazy Horse Memorial. Mt Rushmore felt clinically clean, and a bit sugary patriotic. Perhaps I just don’t get it because I am a foreigner. The site is clearly not designed for people like me, because nowhere was there a sign listing the four presidents (I can’t name them all, I have to admit!). The site is such a strong part of the collective memory of US citizens that there is no need, everybody knows. (Except me). Het was maar in vergelijking met Mount Rushmore dat ik iets begon te begrijpen van de motivatie en de passie rondom Crazy Horse monument. Mt. Rushmore voelde veeleer “properkes” en clinisch aan, en mierezoet van de vaderlandsliefde. Misschien dat ik het gewoon niet kan voelen, als een buitenlander. In elk geval is deze plek helemaal niet voorbereid op buitenlanders zoals ik, want nergens zag ik een bordje dat alle vier presidenten netjes opsomde (en ik moet toegeven dat ik ze echt niet alle vier kan benoemen). Maar deze plek is zo intiem verbonden met het collectieve geheugen van de VS dat daar helemaal geen nood toe is, iedereen weet wat hier afgebeeld is (behalve ik).

P1010158

P1010166

So instead, let me close with this wonderful view of the Black Hills, as seen in Custer State Park. At least we can all agree that this is a pretty sight. Laat me dus afsluiten voor vandaag met dit fantastische landschap, de Zwarte Heuvels, zoals je ze in Custer Staatspakr vindt. Daar kunnen we het wel over eens worden denk ik, dat dit een mooi zicht is.

Roadtrip 2015 various

Assorted pics from the Badlands | Allerlei foto’s van de Badlands

Food in the Park Lodge: Sioux Indian Taco, with Indian bread and buffalo mince | Eten in het Park: Sioux Indiaanse Taco, met Indiaans brood en bison gehakt
Badlands various

Different type of pedestrians crossing | Andere soort voetgangers steken over:
Badlands various

Panorama pictures: click on them to go to Flickr site for bigger picture! | Panoramafoto’s: klik erop om naar de Flickr site te gaan voor een grotere foto!
Badlands various

Badlands various

Badlands various

Badlands various

Pano badlands

Tuesday: And on the seventh day, she thought she’d have a rest | Dinsdag: en op de zevende dag, dacht ze even te kunnen rusten

*But this is America, and we do everything by car here! So I still clocked up just shy of 80 miles, but at a very sedate pace. *Maar dit is Amerika, en we doen alles met de wagen! Dus was het toch nog net geen 130km voor de dag, maar aan een gezapig tempo.

Song of the day (does not bear any connection to the geological formation) | Liedje van de dag (zonder enige band met het geologisch verschijnsel)

My desire to hike through the landscape was considerably curtailed by the heat, and these signs. Mijn drang om door het landschap te wandelen werd gekortwiekt door de hitte, en deze bordjes.

Beware Rattlesnakes!
Added to this was proof of their presence, though fortunately this one was not very dangerous anymore. Voeg daarbij nog hard bewijs van hun aanwezigheid, hoewel deze (gelukkig) al onschadelijk was gemaakt.
Dead snake

The Badlands show some amazing geological features, and in this case, “show, don’t tell” is probably the best strategy. Find your friendly neighbourhood geologist to explain what happened to create this amazing landscape. S/he will know, this is textbook erosion. All pictures are also on Flickr, just click to get through to a higher resolution and even more images. De Badlands zijn een geweldig geologisch fenomeen, en ik denk dat ik in dit geval liever het woord aan de foto’s laat. Mocht je meer willen weten, zoek dan je dichtsbijzijnde geoloog voor meer uitleg over hoe dit wonderlijke landschap tot stand kwam. Ze zullen het wel weten, dit komt zo uit het lesboek erosie. Alle foto’s staan ook op Flickr, dus klik gewoon op de foto om door te gaan naar die site waar je nog meer foto’s vindt.

Badlands window trail

Moonscape Badlands

Badlands Door Trail

Mellow Badlands

Badlands circle

green in the Badlands

As far as the eye can see...

Neapolitan icecream Badlands

Yellow and Pink Badlands

Badland crags

Curtain of Badlands

classic Badlands

tufts of green on Badlands hills

Monday, take 2: flatlands to Badlands | Maandag, 2e poging: van vlaktes naar maanlandschap

Power song of the day (sing along at full blast in the car)| Oppepnummer van de dag (keihard meezingen in de wagen):

(Don’t worry, Dan. I did not take the rear seats out to put a fridge in your car!)

From Mitchell, SD to Interior, SD is by my newly discovered standards for driving a small stretch, but still over 200 miles. But how could I leave Mitchell without visiting the Corn Palace? When I was first told about this, I thought my friends were pulling my leg. But this is America, and stranger things have been done than decorating buildings with ears of corn. A true piece of Americana. Vanuit Mitchell naar Interior, beide in South Dakota, is het volgens mijn nieuwe normen voor autorijden een klein ritje, maar toch nog meer dan 200 mijl. Maar hoe kon ik Mitchell verlaten zonder het Maïspaleis te zien? Toen mijn vrienden me eerst vertelden over het bestaan van dit ding dacht ik dat ze me iets op de mouw speldden. Maar dit is Amerika, en ze hebben hier al vreemdere dingen gedaan dan gebouwen versieren met maïskolven. En je hebt de I-90 niet gedaan als je dit niet gezien hebt.

P1019796

P1019814

P1019818

P1019820

Local shops of the day: Corner Store Coffee House and Deli in Mitchell, for great coffee and oatmeal; Indulge Bistro and Bakery in Chamberlain, for a great lunch time sandwich and a sublime lemon bar slice; and the Wagon Wheel in Interior for a buffalo burger (yes, made with 100% real buffalo). Plaatselijke winkels van de dag: Corner Store Coffee House and Deli in Mitchell voor heerlijke koffie en stevige havermoutpap; Indulge Bistro and Bakery voor een lekkere boterham en een fantastisch citroen cakeje, en The Wagon Wheel in Interior voor een bison-burger (jawel, gemaakt met 100% echte bison).

 
(Sideway food pictures, a new trend! Foto’s van eten op hun kant, een nieuwe trend!)

I crossed the Misouri in style, in Chamberlain. Stijlvol de Misouri oversteken in Chamberlain:
P1019823

In Kadoka I went off the I-90 and took the scenic approach to the new location for the mobile writing hut. In Kadoka ging ik van de grote snelweg, en nam de kleinere, mooiere baan naar de nieuwe locatie voor de mobiele schrijvershut.

The scenes along the way were just a taste of what was to come… De uitzichten erheen waren maar een voorproevertje van wat er de dag nadien zou komen…
Badlands preview

Badlands layers

The Badlands wall

Monday: slow internet day | Maandag: trage dag op het internet

I’ve arrived safely in Interior, SD, at the eastern end of the Badlands. I would love to show you pictures of all I’ve seen today, but the internet connection here is not powerful enough to cope with that… Hopefully better luck tomorrow.

Ik ben veilig aangekomen in Interior, South Dakota, aan de oostkant van de Badlands. Ik zou jullie met plezier allerlei foto’s tonen van de mooie dingen die ik vandaag zag, maar de internetverbinding is daar niet krachtig genoeg voor. Hopelijk meer geluk morgen.

Sunday: La Crosse to Mitchell

Crossing the Great River | De Grote Rivier over:

(Oh, and this is what I meant when I say that trains block the view | En dit is wat ik bedoel als ik zeg dat treinen het uitzicht belemmeren)

train along the mississippi

It’s a long drive to Mitchell, SD.Just shy of 400 miles I clocked up, but that included some detours. I stopped for lunch in Albert Lea, MN, where I thought I’d help out the local economy rather than spend more money on terrible food that goes to the big corporations. We all remember the moral of the story in Cars, don’t we? Het is een lange rit naar Mitchell, South Dakota. Net geen 400 mijl voor de dag, maar dat is inclusief een paar ommewegjes. Ik was rond de middag bij Albert Lea, Minnesota,en besloot om de lokale economie te steunen en mijn centjes niet uit te geven aan het minderwaardige eten dat je vlak bij de snelweg kan kopen, van de grote fastfood ketens. We weten allemaal nog hoe het stadje in  Cars in zo’n treurige toestand beland was niet?

With the assistance of Yelp.com, I found 112 On Broadway, a nice diner that served tasty sandwiches, and more. (I don’t know why this pic is sideways, but that Openface BLT with mozarella and much else was great!) Met de hulp van Yelp.com vond ik 112 On Broadway, een leuke plek waar ze lekker eten hebben, zoals deze sandwich (Ik weet niet waarom deze foto op zijn zij staat maar dat verandert niets aan de smaak van deze heerlijke open BLT (spek, sla en tomaat) sandwich met mozarella en nog vannalles.)

View from the main street over the town lake | Zicht van de hoofdstraat op het meertje

Sioux Falls, SD was also very nice, but I did not spend much time there, because I wanted to press on to Mitchell. I want to give a shout-out to the friendly folks at the Great Outdoors Store there. I needed a mat and some bits and bobs to supplement my camping kit and they have lots of choice and knowledgeable staff, and again choosing local ;-). Sioux Falls, South Dakota was ook heel leuk, maar ik was er niet lang. Ik wou immers tegen de avond in de buurt van Mitchell zijn. Ik wil wel even de fijne mensen van de Great Outdoors Store daar bedanken. Ik had nog een matje en wat klein kampeergerei nodig, en zij konden me helpen: medewerkers die weten waar ze het over hebben, een uitgebreid assortiment, en opnieuw: geen keten, maar een onafhankelijke winkel ;-).

I also took a very brief detour to try and capture something of the landscape, but it is very hard to give a sense of the expanse of the sky and the corn and soy fields. Ik ben ook even van de grote baan afgeweken om te proberen dat weidse landschap en lucht met de camera te vatten, maar dat is niet eenvoudig.

south dakota great plains

Tomorrow: Corn Palace, and driving to the Badlands. First: a rest. Morgen: Maïspaleis, en rijden tot de Badlands. Maar eerst even uitrusten.

Stop in south dakota

Saturday: Corn, Cows and La Crosse | Zaterdag: Koeien, koren en La Crosse

On Saturday just before lunch time I started to make my way across Wisconsin, ever in a west-ward direction. The state capital Madison was next, thanks to the tip-offs from various friends who told me they adore the city and/or would like to live there. So I did go there, and I immediately felt the same: this is a very nice, laid-back place, and pretty, too.
Op zaterdag net voor de middag hervatte ik mijn reis, nog altijd netjes naar het westen, doorheen Wisconsin. En dan bots je tegen Madison aan, de hoofdplaats van de staat. Ik voelde de nood om er te gaan kijken nadat een aantal vrienden me vertelden hoe gek ze zijn op die stad en/of dat ze er wel zouden willen wonen. En ik moet zeggen: ik voelde onmiddellijk aan wat ze bedoelen. Een toffe plek, heel aangenaam en ontspannen sfeer en nog mooi om naar te kijken ook.

Madison, WI-capitol-front

Madison WI-capital-detail

Madison, WI-capital from terrace

If you drive west from Madison, you’re in the countryside. But going through Madison meant I could follow up another tip: drive along the Mississippi (the name is almost as long as the river itself, or is it just me who struggles with it?). I took smaller roads to Prairie du Chien (how are you supposed to pronounce that? Not with a French accent!), and then along the river north to La Crosse. Plenty of corn on either side of the road, and some cows, too, which produce the milk for the famous cheese-habit of Wisconsin. The road undulated over the hills, and it was a pleasant drive along the US-151 and US-18, a nice change after those days of Interstate.
Vanuit Madison verder naar het westen rijd je de boerenbuiten op. Maar zo werd het me nu mogelijk om een tweede tip op te volgen: een eind langs de Mississippi rijden (die naam is al bijna even lang als de rivier zelf, of ben ik de enige die er problemen mee heeft?). Ik ging dus op weg naar Prairie de Chien (hoe spreek je dat uit op zijn Amerikaans?) langs de kleinere wegen, en dan langs de rivier naar La Crosse. Volop maïs (“corn”) te zien, en ook wat koeien die de melk produceren voor de kaas waar Wisconsin zo beroemd voor is! De weg golfde door het glooiende landschap en het was rustig rijden op de kleinere US-151 en US-18, en het was een verademing na de Interstate routes.

Wisconsin countryside

Wisconsin countryside-2

Shortly after turning north in Prairie du Chien, I saw the river, as the scenic WI-35 runs right along the Mississippi. My first glimpse of the river was breathtaking. Steep hillside to my right, endless expanse of water to my left, in the soft light of dusk after a cloudy day. There are, unfortunately, very few places where you can pull over and take pictures, or at least without the trains parked on the railrood blocking the view, and by the time I had reached them the light was no longer good enough for pictures. If the weather cooperates, I will have another try tomorrow. And then we (=the car and I) cross the Great River

Net nadat ik Prairie du Chien naar het noorden begon te gaan, zag ik de rivier, want de pittoreske W-35 komt vlak naast de Mississippi te lopen. Mijn eerste blik op de Mississippi was adembenemend. Steile heuvelwanden langs de rechterkant, een eindeloze vlakte van water langs de linkerkant, in het zachte avondlicht van een grijze dag. Er zijn echter weinig plaatsen waar je snel even kan stoppen en een fotootje nemen, of tenminste, zonder dat het zicht door de stilstaande goederentreinen wordt belemmerd. Toen ik er dan toch enkele tegenkwam was het licht al te zwak om nog foto’s te maken. Als het weer meezit, kan ik morgen nog een poging ondernemen. En dan steken we (=de auto en ik) de Grote Rivier over.

Friday: Chicago to Milwaukee, and a case of ‘sconsinitis* |Vrijdag: van Chicago naar Milkwaukee, en een geval van ‘sconsinitis*

*A reference to the knitwits podcast, episode 9– whence all my knowledge of Wisconsin came prior to this trip | Een verwijzing naar The Knitwits podcast, aflevering 9, waar al al mijn kennis over Wisconsin vandaag kwam tot ik hier zelf kwam.

Let me first wind up the Chicago visit on Friday, with a few tips about how to enjoy the good life in this city.

  • Looking for a quiet and friendly cafe? The Spoke and Bird might be the place for you, near the University. I met up here with friends who recommended the place. The Belgian chocolate brownie was our favourite, go and get one! Zoek je een leuk en rustig plekje voor koffie en een knabbeltje? The Spoke and Bird is dan een toffe plek, aangeraden door mijn vrienden. De Belgische chocolade brownie was volgens ons de beste, haal er zelf ook eentje!
  • Next stop: a small lunch at Lyfe Kitchen downtown. Plenty of other lunch options in that neighbourhood, too, but they had me at the kimchi in the description of this dish. Volgende halte: Lyfe Kitchen in downtown voor lunch. Veel andere eetgelegenheden in die buurt, maar de vermelding van kimchi in deze schotel was natuurlijk genoeg om mij te verleiden.
  • And of course, how could I bypass the opportunity to worship at the altar of the perfect donut: Do-Rite Donuts! I had a donut epiphany here in March (“ooh, now I see what they’re supposed to be like!”) and thought I’d never see them again- because they are not local to me. Imagine my joy when I realized Chicago was on my journey to the west… Half a dozen, please, to initiate my friends at my next stop in the “rite” way. (No pics. All evidence was consumed before we even thought of taking a picture!) Uiteraard kon ik niet nalaten om de enige echte (h)eerlijke donut te gaan aanbidden, zoals die vervaardigd wordt bij Do-Rite Donuts. Hier had ik in maart een ware openbaring op donut-gebied (“oh, maar als ze zo horen te smaken, dan lust ik ze ook!”), en ik vreesde dat ik ze nooit van mijn leven nog zou weerzien- ze zijn immers eigen aan Chicago. Je kan je wel inbeelden hoe opgetogen ik was toen ik merkte dat mijn reis naar het westen mij door Chicago zou nemen. En uiteraard neem je dan een half dozijn mee om je vrienden bij de volgende stop in Milwaukee in te wijden in de cult van de (h)eerlijke donut. (Geen foto’s, helaas. Alle bewijsmateriaal was geconsumeerd voor we het door hadden.)

A short drive north of Chicago is Milwaukee, WI. There, too, I have friends, who were only recently transposed to this city. But they did know exactly what to do as a proper Wisconsinite in Milwaukee on a Friday evening (well, one of them *is* a Wisconsinite, just not a Milwaukeean). Een korte rit naar het noorden en je zit in Milwaukee, Wisconsin. Daar heb ik ook vrienden zitten. En hoewel ze nog maar net naar deze stad verhuisd zijn, wisten ze al perfect hoe je als een echte Wisconsinite in Milwaukee de vrijdagavond doorbrengt (wel, eentje is van Wisconsin, maar niet uit de stad Milwaukee).

Kick off with a beer, and some tailgating for a Brewers’ baseball game- my first baseball game ever! The stadium is massive, and fortunately has a rooftop, so we were dry on this rainy evening. I think I now understand how the game works, thanks Matt and Megan! It also does help it does not have an equivalent to cricket’s LBW rule, which long mystified me.  But not as much as the Saucage Race!! Je start met een pintje, en “tailgating” (feestje op de parking buiten het stadium) en dan ga je naar een baseball wedstrijd van de Brewers, het plaatselijke team. Dat was mijn eerste baseball wedstrijd! Het stadium is gigantisch en heeft gelukkig een schuifdak, zodat we droog bleven op deze regenachtige dag. Dankzij Matt en Megan snap ik nu ongeveer hoe de vork aan de steel zit bij baseball. Het helpt natuurlijk dat er geen equivalent is van de LBW regel in cricket, die is me lange tijd boven het petje gegaan. Maar niet zo erg als de Worstjes Wedstrijd!!

  

  
Friday? Fish fry-day! A Wisconsin tradition. We visited Kegel’s Inn, a traditional pub/bar, which evoked in me strong reminiscences of a yesteryear Belgian pub or eating house, but without the cigarette smoke. My friends were delighted with my authentication that this place had a very Old World feel to it. The food was good too. Vrijdag? Vis-dag, meer bepaald: frituur-vis-dag. Een echte Wisconsin traditie. We gingen naar Kegel’s Inn waar ik me plots in een ouderwets bruin cafe in België waande maar dan zonder de sigarettenrook. Mijn vrienden waren opgetogen dat het dit effect had op mij, het moest dus wel authentiek zijn. Het eten was er ook goed, trouwens!


 That was the end of a long and happy day, catching up with friends and learning a lot about the Midwest and its peculiar traditions. But it was not the end of the trip! Dat was het einde van een lange dag met vrienden die ik al een tijdje niet meer gezien had, en ook druk met alles te leren over de eigenaardige plaatselijke gewoontes. Maar het was niet het einde van de reis!

Hello again, dear Chicago | Hoi Chicago! (Alweer)

No blog the past two days, Thursday I was knackered and needed the extra sleep, yesterday was busy with catching up with friends! Geen blogje de afgelopen twee dagen, ik was stikkapot donderdagavond, en kon dat uurtje extra slaap wel gebruiken, gisteren de hele dag vrienden bezocht!

Five months ago I was in Chicago. It was cold, but at least not snowing anymore.  Well, not really snowing, just a flurry of flakes one early morning.  Thursday night conditions were rather more clement, and I sat outside the Emerald Loop an “Oirish” pub. They also had this on tap. Vijf maand geladen was ik voor het eerst in Chicago. Het was nauwelijks lente (=temperaturen weer boven het vriespunt) en we hadden toch nog een paar verdwaalde sneeuwvlokjes. Gisteren was het weer veel aangenamer en dus kon ik een terrasje doen bij de Emerald Loop, een “Ierse” pub waar ook dit te vinden was. 

Compulsory food picture | verplichte foto van het avondmaal:

And as a PSA: this label is incorrect| boodschap van algemeen nut: deze mosterd is niet uitgietbaar, zoals het etiket nochtans beweert:


I had it upside down a good ten minutes and the mustard hadn’t even moved. Just so you know. Ik had de fleS zo’n tien min. op zijn kop gezet en die mosterd bewoog geen millimeter. 

Before getting to the Windy City, there was another day of chewing the miles, along the I-80/90. The landscape was not very compelling, a lot of it reminded me of Flanders, except there was more of it. If you drive three hours in Belgium you’re waaaaay out of the country! Here, you’ve not even made it to the next state.

Voor ik in Chicago was, waren er weer een hoop kilometers te rijden voor ik aan al dat lekkers toe was. Het landschap was niet spectaculair, maar deed me bij momenten wel denken aan Vlaanderen. Met dat verschil dat je in België na drie uur rijden het land uit bent en al lang een ander landschap rond om je hebt. Hier ben je nog niet eens de staat uit!

Pictures from my March visit | Foto’s van mijn bezoek in maart

IMG_1789IMG_1811IMG_1819 IMG_1813

And some from this trip | En enkele van dit bezoek

OLYMPUS DIGITAL CAMERA2015-08-27-22015-08-27-3

Coming up next: Wisconsin! |Volgende aflevering: Wisconsin!